117. படர்மெலிந் திரங்கல்Thirukkural 117: Complainings

மறைப்பேன்மன் யானிஃதோ நோயை இறைப்பவர்க்கு
ஊற்றுநீர் போல மிகும்

Maraippenman Yaaniqdho Noyai Iraippavarkku
Ootruneer Pola Mikum

I would my pain conceal, but see! it surging swells, As streams to those that draw from ever-springing wells

கரத்தலும் ஆற்றேன்இந் நோயைநோய் செய்தார்க்கு
உரைத்தலும் நாணுத் தரும்

Karaththalum Aatrenin Noyainoi Seydhaarkku
Uraiththalum Naanuth Tharum

I cannot hide this pain of mine, yet shame restrains / When I would tell it out to him who caused my pains

காமமும் நாணும் உயிர்காவாத் தூங்கும்என்
நோனா உடம்பின் அகத்து

Kaamamum Naanum Uyirkaavaath Thoongumen
Nonaa Utampin Akaththu

My soul, like porter's pole, within my wearied frame, Sustains a two-fold burthen poised, of love and shame

காமக் கடல்மன்னும் உண்டே அதுநீந்தும்
ஏமப் புணைமன்னும் இல்

Kaamak Katalmannum Unte Adhuneendhum
Emap Punaimannum Il

A sea of love, 'tis true, I see stretched out before, But not the trusty bark that wafts to yonder shore

துப்பின் எவனாவர் மன்கொல் துயர்வரவு
நட்பினுள் ஆற்று பவர்

Thuppin Evanaavar Mankol Thuyarvaravu
Natpinul Aatru Pavar

Who work us woe in friendship's trustful hour, What will they prove when angry tempests lower

இன்பம் கடல்மற்றுக் காமம் அஃதடுங்கால்
துன்பம் அதனிற் பெரிது

Inpam Katalmatruk Kaamam Aqdhatungaal
Thunpam Adhanir Peridhu

A happy love 's sea of joy; but mightier sorrows roll / From unpropitious love athwart the troubled soul

காமக் கடும்புனல் நீந்திக் கரைகாணேன்
யாமத்தும் யானே உளேன்

Kaamak Katumpunal Neendhik Karaikaanen
Yaamaththum Yaane Ulen

I swim the cruel tide of love, and can no shore descry, In watches of the night, too, 'mid the waters, only I

மன்னுயிர் எல்லாம் துயிற்றி அளித்திரா
என்னல்லது இல்லை துணை

Mannuyir Ellaam Thuyitri Aliththiraa
Ennalladhu Illai Thunai

All living souls in slumber soft she steeps; But me alone kind night for her companing keeps

கொடியார் கொடுமையின் தாம்கொடிய இந்நாள்
நெடிய கழியும் இரா

Kotiyaar Kotumaiyin Thaamkotiya Innaal
Netiya Kazhiyum Iraa

More cruel than the cruelty of him, the cruel one, In these sad times are lengthening hours of night I watch alone

உள்ளம்போன்று உள்வழிச் செல்கிற்பின் வெள்ளநீர்
நீந்தல மன்னோஎன் கண்

Ullampondru Ulvazhich Chelkirpin Vellaneer
Neendhala Mannoen Kan

When eye of mine would as my soul go forth to him, It knows not how through floods of its own tears to swim