124. உறுப்புநலன் அழிதல்Thirukkural 124: Wasting Away

சிறுமை நமக்கொழியச் சேட்சென்றார் உள்ளி
நறுமலர் நாணின கண்

Sirumai Namakkozhiyach Chetchendraar Ulli
Narumalar Naanina Kan

Thine eyes grown dim are now ashamed the fragrant flow'rs to see, Thinking on him, who wand'ring far, leaves us in misery

நயந்தவர் நல்காமை சொல்லுவ போலும்
பசந்து பனிவாரும் கண்

Nayandhavar Nalkaamai Solluva Polum
Pasandhu Panivaarum Kan

The eye, with sorrow wan, all wet with dew of tears, As witness of the lover's lack of love appears

தணந்தமை சால அறிவிப்ப போலும்
மணந்தநாள் வீங்கிய தோள்

Thanandhamai Saala Arivippa Polum
Manandhanaal Veengiya Thol

These withered arms, desertion's pangs abundantly display, That swelled with joy on that glad nuptial day

பணைநீங்கிப் பைந்தொடி சோரும் துணைநீங்கித்
தொல்கவின் வாடிய தோள்

Panaineengip Paindhoti Sorum Thunaineengith
Tholkavin Vaatiya Thol

When lover went, then faded all their wonted charms, And armlets' golden round slips off from these poor wasted arms

கொடியார் கொடுமை உரைக்கும் தொடியொடு
தொல்கவின் வாடிய தோள்

Kotiyaar Kotumai Uraikkum Thotiyotu
Tholkavin Vaatiya Thol

These wasted arms, the bracelet with their wonted beauty gone, The cruelty declare of that most cruel one

தொடியொடு தோள்நெகிழ நோவல் அவரைக்
கொடியர் எனக்கூறல் நொந்து

Thotiyotu Tholnekizha Noval Avaraik
Kotiyar Enakkooral Nondhu

I grieve, 'tis pain to me to hear him cruel chid, Because the armlet from my wasted arm has slid

பாடு பெறுதியோ நெஞ்சே கொடியார்க்கென்
வாடுதோட் பூசல் உரைத்து

Paatu Perudhiyo Nenje Kotiyaarkken
Vaatudhot Poosal Uraiththu

My heart! say ought of glory wilt thou gain, If to that cruel one thou of thy wasted arms complain

முயங்கிய கைகளை ஊக்கப் பசந்தது
பைந்தொடிப் பேதை நுதல்

Muyangiya Kaikalai Ookkap Pasandhadhu
Paindhotip Pedhai Nudhal

One day the fervent pressure of embracing arms I checked, Grew wan the forehead of the maid with golden armlet decked

முயக்கிடைத் தண்வளி போழப் பசப்புற்ற
பேதை பெருமழைக் கண்

Muyakkitaith Thanvali Pozhap Pasapputra
Pedhai Perumazhaik Kan

As we embraced a breath of wind found entrance there; The maid's large liquid eyes were dimmed with care

கண்ணின் பசப்போ பருவரல் எய்தின்றே
ஒண்ணுதல் செய்தது கண்டு

Kannin Pasappo Paruvaral Eydhindre
Onnudhal Seydhadhu Kantu

The dimness of her eye felt sorrow now, Beholding what was done by that bright brow